yemekgerek asked: abi ondaki avatar bende de var neden bana gelip nerden yaptın diye soran yok alla hallah tabi ben eziğim ya o popi onun takipçisi var benim yok takipçim yok sorcak isyan edecem allahım onların bildiklerini bende bilebilirim beni de sevin dışlamayın beni :(

Çık dışarı. Çıkkkk.

Yokluğuyla bile mutlu edebilen insanlar var.

İki ayrı tepkiyi aynı anda gösterebiliyorum.

“Oha cidden iki ay olmuş…”
“Daha sadece iki ay oldu yaa…”

Anonim asked: resmindeki efektleri nasıl yaptın ? değişik renkleri falan.

büyülü dünya

Anonim asked: postunu çalmışlar kamki

kim çalmış lan

dskljfghsldf öbüyom.

Hissetmek istiyorum.

Acıyı, yokluğunu, varlığımı, nefesimi, soğuğu, sıcağı… Kedimin tüylerini ellerimin altında hissetmek istiyorum. Göz yaşlarımı yanaklarımda hissetmek istiyorum. Lal’in omzuna başımı koyduğumda, bana sarılmasının verdiği o sıcaklığı hissetmek istiyorum. Mutluluğu, heyecanı, umutlarımı hissetmek istiyorum.

Unutmaya ihtiyacım var.

Gideceksen illa, bir şey yap. Unutmalıyım. Yaşananları, yaşamak istediklerimi, yaşanamayanları, sözleri, geçmişi, geleceği… Seninle ilgili her şeyi…

Kal.

Hem aklımda, hem de yanımda. Çünkü senden başka kimse yok. Olsun da istemiyorum işte. Alışacağımı biliyorum. Yokluğuna, gidişine, kırışına… Alışmak istemiyorum ama. Seni unutmak ikimize de büyük haksızlık. İstemiyorum. İsteyemiyorum. 

Mecbur muyuz bütün bunlara?

Sen ne kadar gitsen de kalıyorsun benimle, ben ne kadar kalsam da gidiyorum seninle.

(Kaynak: notbirdost)

“Kedileri sevmiyorum, çok iticiler” dedi. kalktım gittim. öyle saçma şey mi olur.

(Kaynak: uzaydangeldik)

Bir yerden unutmaya başlamak lazım.

Peki neden insanlar hep olay yaratmak için bahaneler arıyorlar?
Neden hayatlarını trajik filmlere dönüştürmek için ellerinden geleni yapıyorlar?
Peki neden aşık olduğum adama, beni sevdiğini bilmeme rağmen sevgilim diyemiyorum?
Hay amına koyayım.

Bu sabah uyanmadım. Ya dün gece uyumadım hiç, ya da dün geceden beri hala uyuyorum. 

Güneş gözlerimi acıtmadı. Birbirine yapışmış kirpiklerim kurumak bilmedi. Biraz olsun rahatlamak istemiştim, her şey daha kötü oldu.

İçimde öyle bir boşluk var ki, giderek büyüyor. Ne aklıma geldiğinde bilmiyorum. Sadece sen değil. Anılar, geçmiş, gelecek, konuşulmuş şeyler, yaşanmışlıklar… Hepsi beynimde yankılanıp duruyor ve ben nefes alırken bile yoruluyorum.

Hayal ettiğim bu değildi. Hayal ettiğimiz buna benzer bir şey olamazdı. 
Olsun, şimdi de bunları yaşıyoruz.
Ama birlikteyiz yine diyebiliyorum.

Aynı değil, eskisi gibi değil ama toparlarız. En azından ben çabalarım. Denerim, yenilerim, bıkmam.

Kaybetmekten en çok korktuğum şeyi bir çırpıda kaybetmeye dayanamıyorum. Uzaklaşmaya, kaçmana, gitmene, yalvarmaya katlanamıyorum. Bir yere kadar gücüm var benim de. Her şeyi yapamam ki…

Yapamazdım…

Sen gelecektin.
Gelmeliydin.
Bu değildi işte ya.
Olmamalıydı.

Lütfen kal.

Ya hep uyanığım, ya da hep uyuyorum yine.

Seni kaybetmekten ne kadar çok korktuğumu fark ettiğim geceler var, ve işin aslı şu ki, ben bunu fark etmek istemiyorum.

Anne affedersin ama nabiyon? Baskasi olsa “vercen mi” derdim…